Småsporven gjeng i tunet
og tippar korn og vippar strå
og hev så fin ein une
og ler åt katten grå.
Pip, pip, det så seg lagar
alle dagar
at Monsemann meg jagar,
men kan meg aldri få.
Eg er så lett på vengen,
og Mons må sleikje seg om trut;
kvitt, kvitt, den gamle drengen,
han fekk så mang ei sut.
Og om i vide ringar
hauken svingar,
Eg bort meg kverv og kringar
og slepp av leiken ut.
Eg lever dagar lette
og er fornøgd, å ja, å ja!
Kvar dag eg fær min mette,
som eg det best vil ha.
Pytt, pytt, kven spør om føda?
Nok i løa!
Der ligg den rike grøda,
der kan eg berre ta.
Og tidt eg fær i Joli
ein godbit fin av Veslemøy,
og frys det, hev eg sjol i
det gode varme høy.
Og så, kvitt, kvitt, god måren.
Så kjem våren,
då fri på vengen boren
eg byggjer reir på øy.
|
